Frank Stories

Hier staan verhalen gemaakt voor en door Stafford en Pitbull liefhebbers
Forumregels
eef

Frank Stories

Berichtdoor eef » 29 Mar 2007, 09:56

Ik zal voor dit forum de komende tijd de "Walk on the Moor"verhalen vertalen. Deze verhalen zijn geschreven door een kennis van mij genaamd Jim, sommigen kennen hem via internet onder de naam Housedog. Hij vond het een leuk idee, en gaf mij hiervoor graag toestemming.
Zijn verhalen zijn een mix van de geschiedenis van ons ras(SBT) gemixed met zijn visie hierop en zijn persoonlijke ervaringen.

Ik hoop dat jullie het leuk vinden.



Walk on the Moor 1

Kent u de zone tussen ontwaken en slapen? Het was in deze tunnel waarin ik mijn wandeling startte. Terwijl ik vrolijk mijn wandeling voortzette over de “Moor”, zag ik in de verte voor mij een figuur opdoemen. Eerst was het beeld nog wat wazig, maar toen ik naderbij kwam ontwaarde ik een kromme oude man, getekend door het leven. Toen ik binnen bereik kwam sprak hij me aan en vroeg of hij me mocht vergezellen tijdens mijn wandeling. Ik antwoordde hem dat ik blij zou zijn met het gezelschap.

Terwijl de man met me opliep bedacht ik me dat hij me toch wel heel bekend voorkwam, en dat ik hem toch al eerder had gezien, maar ik kon niet plaatsen waar dan wel. Hij vroeg me op een gegeven moment naar mijn hobby’s en interesses, en ik antwoordde hem dat mijn grootste hobby honden waren, en dan hoofdzakelijk “de Stafford”. Vreemd zei hij, hetzelfde ras was mijn leven toen ik nog jong was, en tot op de dag van vandaag heeft het mijn interesse. Hij vroeg me hoe het er voor stond met het ras tegenwoordig, en ik antwoordde hem dat het niet best was in mijn opinie. Hij vroeg me hoe ik dat bedoelde. Ik antwoordde hem dat het ras volgens mij te veel van de oorsprong af begint te wijken, en dan nog wel door mensen met goede intenties, maar dat sommige honden al zover verandert zijn dat ze niet meer als Stafford herkenbaar zijn. De man vroeg me of ik zijn herinneringen van “de Stafford” wilde horen. Natuurlijk antwoordde ik dat zou geweldig zijn. En hij begon te vertellen.

Het was in de jaren dertig dat ik me bewust werd van “de Stafford”, voor deze tijd stonden deze honden bekend als “Half and Half”, Pitdog en nog een serie andere namen. Het was ook in deze jaren 30 dat een groep enthousiastelingen besloten om een club te vormen met als doelstelling deze honden met vele namen en typen meer te standaardiseren. Deze groep enthousiastelingen stelden een standaard op waarin de uiterlijke kenmerken en karakteristieke eigenschappen werden vastgelegd van wat de Stafford onderscheid van de andere rassen.

Ze hadden toen nog geen kennis van de kynologische taal die tegenwoordig gebruikt wordt door de schrijvers van dit soort documenten. Maar ze verwoorden de standaard zo dat de enthousiastelingen in de toekomst hopelijk zouden begrijpen wat de ware betekenis van deze standaard was. En zodoende zouden pogen de ware idealen van het ras te handhaven. Hij vroeg me of ik dacht dat hun idealen verwezenlijkt waren? Ik antwoordde hem dat de standaard die ons nagelaten was door deze mensen later was verandert, vermoedelijk door mensen die dachten het beter te weten. Dat is spijtig zei de man. Zij die de oorspronkelijke standaard neerschreven waren zich bewust van alle aspecten van de Stafford, en de standaard was vanuit hun ervaringen opgesteld.

Ik naderde het einde van mijn wandeling, bedankte de oude “gentleman” voor zijn gezelschap, en zei hem dat ik het leuk zou vinden om hem nog eens tegen te komen. Hij wenste me het beste en zei: “Geef niet op, jij en anderen zoals jij zullen me levend houden”

Trouwens de naam van deze oude “Gentleman”was “Jim”.

Vertaling: Frank van Elden(Gamestaff)
_____________________________________________________________
Walk on the moor 2

Walk on the Moor 2

Omdat de wandeling, die ik maakte op de Moor, me erg goed beviel maakte ik er weer een wandeling. De omstandigheden waren totaal anders dit keer.

Toen ik vertrok was het een beetje bewolkt, maar waarom je zorgen maken? We moeten allemaal de elementen trotseren die op ons pad komen gedurende ons leven, en het weer is er daar èèn van vermoed ik. Toen ik al een paar kilometer over de Moor liep begon het te regenen. De regen sneed in mijn gezicht en het voelde alsof iemand een schot hagel in mijn gezicht had afgevuurd. In de verte zag ik een overhangende rots, en rende in die richting. Toen ik dichterbij kwam, dacht ik dat ik iets zag bewegen. Terwijl ik me tussen de rotsen probeerde te persen om beschutting te vinden zag ik het weer. Eerst dacht ik dat het een vos was die mijlen ver van zijn hol was overvallen door de regen. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat wat ik zag zwart was en een staart had die eindigde als een oude pompslinger. Het was een Stafford, en ik reikte met mijn hand naar de hond. Een koude maar vertrouwde tong likte aan mijn hand. Het was een brindle teefje die rond haar snuit grijzig begon te worden. Ik schatte haar leeftijd op een jaar of acht. Ze was vermagerd door een gebrek aan voeding en haar tepels hingen als lege zakjes onder haar lichaam.

Ik had een paar boterhammen in de zak van mijn jas en bood ze haar aan. Ze accepteerde de boterhammen en verslond ze in een oogwenk, ze was erg hongerig. Ik trok mijn jas uit en wikkelde haar erin, ze genoot zichtbaar van de warmte die het haar gaf en kroelde erin van genot. Toen het stopte met regenen besloot ik haar met me mee naar huis te nemen. Terwijl we ons over de Moor richting mijn huis begaven vertelde ze haar levensverhaal en hoe ze op de Moor terecht was gekomen.

Ik ben bijna acht jaar geleden geboren, en ik was een mooie pup, althans dat vertelde mijn mensen ouders aan iedereen. “Ze wordt een kampioen, ze zal een echte showwinnaar worden, let op mijn woorden” dat was wat iedereen te horen kreeg. En het moet gewerkt hebben, want er kwamen veel mensen om mij en mijn nestgenoten te bewonderen. Op een dag zag ik dat er wat papier over en weer gegeven werd en ik verhuisde naar mijn nieuwe huis. Alles was goed in het begin iedereen wilde de nieuwe aanwinst zien, “ik leek wel het middelpunt van eenieders leven”, het leven was goed. Terwijl ik opgroeide trokken mijn mensen elke keer mijn staart naar mijn hak, zetten mijn pootjes neer in een bepaalde stand en zaten continu in mijn bek te wroeten. Iets moet er misgegaan zijn, ik hoorde het woord “onderbeet” en voordat ik het wist had ik een ander huis met andere mensen. Niet langer was ik een potentiële showteef, ik was nu ineens een gewone “huishond”. Maar was dat niet eigenlijk wat ik altijd had horen te zijn?

Mijn nieuwe huis was een donkere plaats, en er waren nog enkele honden zoals ik daar. We zaten in kooien, dag en nacht. We mochten er alleen af en toe uit om te plassen of te poepen. Toen ik acht maanden was vertoonde ik de eerste tekenen van volwassenheid, een druppel bloed hing er aan mijn achterkant. Ik werd meegenomen naar een reu en werd gedekt. Negen weken later kreeg ik, “iets wat ik zelf eigenlijk ook nog was”, een nest van vijf pups. Ik werd ergens in gestopt wat mensen de “werpkist” noemen. Gelukkig kreeg ik nu iets meer voedsel als normaal. Met zes weken werden mijn pups verkocht en ik werd weer in de kooi gestopt. Dit ritueel herhaalde zich iedere keer dat ik loops was, ik vergat op een gegeven moment zelfs de gevoelige en liefdevolle aanrakingen van een mens, tot op het moment dat ik jouw hand likte. Mijn mensen waren weggegaan en hadden mijn kooi opengelaten. Ik wachtte tot èèn van hun kinderen thuiskwam en vluchtte door de opengaande deur. Dit is hoe ik op de Moor belandde. Ik zou liever vrij sterven dan de rest van mijn leven als een levende bankrekening voor een mens te dienen.

Ik legde haar uit dat niet alle mensen zo waren als degenen die haar misbruikt hadden, en dat ik mensen zou bellen als we thuis kwamen die wel om haar zouden geven. Zij zouden op zijn tijd een goed huis voor haar vinden waar ze voor haar zouden zorgen en haar vertroetelen. En dat deed ik, bij thuiskomst belde ik de “Stafford Rescue”.

Veel geluk kleine dame.

Geschreven door Jim (Housedog)
Vertaald door: Frank van Elden(Gamestaff)
____________________________________________________________

Walk on the Moor

Het was een vreemde morgen toen ik van de weg in het magische moeras stapte wat wij kennen als “the Moor”. De lucht hing over het landschap als een dikke deken, het was doodstil. Geen enkel “Moor” schepsel, zelfs de gebruikelijke zangvogels die altijd aanwezig zijn op “de Moor”, leek thuis te zijn.

Ik begon mijn wandeling op een van de vele wegen die “the Moor” kent, en op deze weg kwam een vreemd uitziende man mij tegemoet lopen. Aan de zijde van de man liep een schitterende brindle hond van ongeveer 16 kilo. De hond zag er net zo krachtig uit als dat hij mooi was. Toen de man dichter naderde kon ik het niet helpen dat ik moest denken aan de oude “Laurel en Hardy” films die ik al zo vaak in de herhaling had gezien. Toen onze blikken elkaar kruisten zei ik de man een beleefd “goedemorgen”, en een “morgen” was zijn reactie hierop. Dat is een mooie hond daar aan uw zijde zei ik tegen de man, en hij zei “hij is een goed exemplaar voor zijn type”. Ik kon de gedachte niet van me afzetten dat ik deze man al eens ergens eerder had gezien. Ik wilde hem ook niet meteen vragen waar ik hem eerder had gezien, voor het geval zijn reactie ervoor zou zorgen dat ik me een echte “Charlie” zou voelen.

De man begon te vertellen van de “Nieuwe Wereld” en de mogelijkheden die daar waren voor een “gokker”. Ik moet bekennen dat ik een beetje verward raakte van dit gesprek, bevonden we ons wel in dezelfde eeuw? Hij sprak over “the game” en hoe het in ons land zijn einde naderde door een wet van ongeveer 50 jaar geleden. Deze wet had een enorme impact op de manier van leven en maakte het hem bijna onmogelijk om zijn brood nog te verdienen. Ik stond verstijfd en verward te luisteren naar deze man, was hij soms ontsnapt uit een inrichting? Was hij aan de medicijnen of drugs? Of was hij gewoon helemaal de kluts kwijt? Ik besloot dat ik vandaag beter niet op “the Moor” kon komen en liep terug naar de weg. De man en zijn hond liepen met me op tijdens deze korte wandeling. Hij ging door met zijn verhaal en hij zei dat hij voelde dat zijn hond een date met het lot had. Er zou volgens hem nog lang na hun dood over hem en zijn hond gesproken worden. Ik was meer dan een beetje bezorgd door de man zijn verwarde verhalen, en was blij toen we eindelijk we weg weer bereikten.

Ik zei de man goedendag en wenste hem geluk met zijn toekomstige plannen “wat ze ook mogen zijn”. De laatste woorden die ik de man hoorde zeggen waren: “Kom op “PILOT” we moeten een boot halen!

Deze laatste woorden maakten me sprakeloos!!!!!!

Historische uitleg:
De hond Charlie Lloyd’s Pilot was geboren rond 1878. Hij werd door een man genaamd “Cockney”Charlie Lloyd naar Amerika geëxporteerd op zijn laatste trip van Engeland naar Amerika. Pilot was gefokt door John Holden van “the Red Lion Inn” aan Park Street in Walsall, Engeland. De honden uit de lijn van Pilot wogen gemiddeld tussen de 16 en 16,5 kg. Pilot werd een Amerikaanse legende nadat hij een gevecht won van de hond genaamd Louis Krieger Crib voor $ 1000,- in 1881. Dit bedrag was een record in die tijd en stond gelijk aan een klein fortuin.

Ik heb een korte uitleg aan dit verhaal toegevoegd voor de mensen die de historie van Charlie en Pilot niet kennen.
Frank van Elden (Gamestaff)

Terug naar “Stafford en Pitbull Stories”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten