Kan je laagvliegen met je Staff? Jaarverslag 2015 Agility.

Hier staan verhalen gemaakt voor en door Stafford en Pitbull liefhebbers
Forumregels
wakefullestaff
Forum Verslaafde Staff
Forum Verslaafde Staff
Berichten: 1007
Lid geworden op: 17 Aug 2009, 16:56
Contact:

Kan je laagvliegen met je Staff? Jaarverslag 2015 Agility.

Berichtdoor wakefullestaff » 10 Jan 2016, 21:20

Voor diegenen die het clubblad "de Stafford" (SBT) niet ontvangen en het toch leuk vinden te lezen wat ik binnen de behendigheidssport (Agility) met mijn SBT Keelin doe, bij deze ons jaarverslag over 2015. Een hele lap tekst, I know :D . Momenteel zijn Keelin en ik de enige Staff/Handler-combinatie die in de hoogste klasse van NL uitkomen, dit nu al voor het tweede jaar op rij. Niet om mee te pochen, het kost je jaren van training en zo af en toe bloed, zweet en tranen om dit niveau met een Staff te halen, handhaving op dat niveau is een tweede... Ja, ik loop voor mijn hond en voor mezelf met als mooie, en imo goede "bijzaak", het op een positieve manier in het licht zetten van de SBT als ras. De SBT staat, samen met andere pittiger Terrierrassen, helaas te vaak negatief in het nieuws. Ik merk dat mede handlers- en daarnaast toeschouwers bij wedstrijden en toernooien door ons optreden een ander beeld krijgen van het ras, van die TakkeTerriërs zoals men de honden van mede-Terriërhandlers vaak met een knipoog noemt :D . Mensen komen vaak toch even naar je toe, heej leuk joh, dat dat ook kan met een Stafford... Heej leuk joh, weer eens wat anders dan een Poedel of Shelty... Mocht je vragen hebben over deze sport, een tip willen omdat je wil beginnen met deze sport, etc. etc., stuur me gerust een PB-tje :knipoog

======================================================================================





Kan je laagvliegen met je Staff?



Jups, nog steeds, even leuk en steeds wat beter en stabieler!

Het verkorte voorstelrondje voor de mensen die ons nog niet kennen… Keelin, oude-lijns SBT-teef met een schofthoogte van 41,7643ennogwat die samen met mij in de behendigheidssport/Agility actief is. Al sinds jaren een van de weinige SBT combinaties in deze sport en sinds vorig jaar (2014) actief op het hoogste niveau (C-klasse) binnen deze sport in NL. Hiervoor liep ik ook al jaren lang met een SBT in deze sport. Inmiddels heeft de Raad van Beheer verschillende takken van sport overgenomen van Cynophilia. Ik loop niet voor- en bij de FHN.



Mijn laatste verslag alweer van begin dit jaar en sinds die tijd is er een boel gebeurt en hebben we meer dan veel wedstrijden gelopen, zeker zo’n 25 stuks. Met een volle agenda in mijn hoofd en op papier waaronder een internationaal toernooi in Denemarken begon het jaar met voorbereidende trainingswedstrijden en kwalificatiewedstrijden voor zowel het WK in Italië als de European Open in Duitsland. M.b.t. het WK moest er foutloos gelopen worden, het liefst meerdere foutloze runs verdeeld over de 3 kwalificatiedagen. Waarom 3 verschillende dagen met tussenpozen van een aantal weken? Stabiel, goed en snel lopen moet er continu in zitten op het hoogste niveau, kan- of lukt je dat in combi met je hond niet, eerlijk is eerlijk, dan heb je op een WK of de EO niets te zoeken… M.b.t. onze kwalificaties voor het WK, Keelin heeft erg mooi en goed gelopen, 1 foutloze ronde waar 97% van de deelnemers een diskwalificatie liep… Helaas was dit niet voldoende om door de coaches geselecteerd te worden mee te mogen. Achteraf geen spijt van gehad, de “voorwaarden” waren zeer streng, een dure trip om te maken en vele verplichtingen. Zeker normaal omdat je uiteindelijk toch voor NL en het team loopt. De kwalificatie voor de European Open viel zoals gewoonlijk weer op 2e paasdag. Met een matige eerste ronde waarin Keelin een lat tikte en dus een fout liep en een matige tijd neerzette verder een geweldige dag met 3 foutloze en snelle rondes. Op deze kwalificatie is plaatsing te behalen door punten te lopen, daarnaast tellen podiumplaatsen en deze krijgen voorrang op het totale puntenklassement van deze kwalificatiedag. Uiteindelijk en zeer mooie en verdiende 10e plaats overall, slechts NL-toppers voor ons geëindigd en dus met een Stafford zeer netjes als je je bedenkt dat we o.a. tegen vele Shetland Sheepdogs van een kilootje of 7 lopen… Keelin zit tegen de 15 kilo met haar schofthoogte van iets boven de 41 cm., een prestatie op zich dus. Aangezien slechts de eerste 9 mee mochten naar de EO in Duitsland vielen we jammer genoeg net buiten de boot. Stiekem hoop je op een afmelder of uitvaller maar dat mocht niet zo zijn, komend jaar een mogelijke nieuwe kans, als Keelin de lijn waar we in zitten vasthoud….zeg nooit nooit.



Inmiddels was ook het buitenseizoen gestart, met een goede en degelijke voorbereiding had ik daar ontzettend veel zin in, Keelin idem, zo bleek tijdens onze eerste wedstrijd te Venlo…

Met een paar mooie, goede en snelle rondes liepen we met o.a. een top 10 klassering gelijk een mooie mep punten t.b.v. het klassement. Het visitekaartje was weer afgegeven .

De wedstrijden er na verliepen minder goed, Keelin zat niet goed in haar vel, baasje idem helaas. Het tempo ging eruit, haar focus er af, latjes tikken en minder snelle tijden… Geen punten, slechts af en toe een enkel puntje voor de moeite. Hoe nu, wat te doen? Voor mezelf had ik al redelijk snel een oorzaak gevonden en dus op zoek naar een geschikt osteopaat om Keelin eens goed na te laten kijken. Gek genoeg werd er eigenlijk niets gevonden door de beste man, op naar mijn homeopatisch DA. Tijdens een lang consult met vele vragen en een aantal testjes m.b.t. het kiezen van de “juiste” medicatie door Keelin zelf waren we er al met al redelijk snel uit. Met een flesje druppels en wat kruiden huiswaarts en begonnen met deze medicatie. Met een aantal weken merkte ik dat Keelin weer beter in haar rol kwam, feller werd, weer vrijer ging lopen en haar snelheid en focus beter werden. Iedere wedstrijd een schepje er bovenop, heerlijk om te zien. De stijgende lijn was weer ingezet, hopelijk op tijd want door een aantal puntloze wedstrijden waren we inmiddels aardig aan het zakken naar de degradatiezone die aan het einde van het seizoen zou bepalen wie er de hoogste klasse zouden mogen verlaten.



Ondertussen…

Was er financieel toch ruimte voor het internationale toernooi in juni te Denemarken maar ten tijde van onze definitieve inschrijving zat het toernooi inmiddels vol! Ons op de reservelijst laten plaatsen met als laatste mail- en inlotingsmoment 2 weken voor het begin van het toernooi, voor mij dan nog te regelen m.b.t. verlof etc. Een maand voor het begin van het toernooi kreeg ik op zondagavond de mail, “you’re welcome”! Bingo, toch nog naar Denemarken om daar 6 dagen aan de bak te gaan. Weer een geweldige organisatie, een schitterende locatie en vele leuke- en aardige “collega’s”, allen met dezelfde hobby en passie. Dit jaar slechts 1 ander Staffie gezien, een jongedame uit Denemarken met een nog vrij jonge SBT. Het beest vloog tijdens hun runs alle kanten op behalve de goede, hilarisch om te zien, wat frustrerend voor haar als handler. Gedurende de week kon ik haar wat tips geven om wat rustiger en duidelijker te handlen, naar mate de week vorderde plukte ze hier absoluut de vruchten van, meer focus bij de hond en een bijna foutloos rondje, erg leuk om te zien. Keelin helaas op dag 2 haar voetzooltje beschadigd, trok met haar poot, de loopvlakken op de nagenoeg nieuwe toestellen waren absoluut niet goed ingesleten en met een zeer grove korrelstructuur op de loopvlakken was het leed al snel geleden. De bewuste keuze gemaakt Keelin op dinsdagmiddag uit de competitie te halen en haar anderhalve dag herstel te gunnen. Met een geleende 1001 kruidenzalf haar voetzool behandelt en na onze rustdag op woensdag de keuze gemaakt donderdags weer te starten en te kijken hoe ze liep. Wat mensen langs de kant gevraagd mee te kijken m.b.t. haar ongemak, groen licht! Na elke ronde een goede check, gelukkig verder geen klachten meer. Het toernooi uitgelopen en met een paar keer een 9e plaats op kwalificatierondes daar waar er ruim 70 honden in de medium klasse liepen zeer tevreden! Sportief gezien een geslaagde week, zelf even lekker bijgetankt en samen met de andere Nederlanders een superweek mee mogen maken. Terug in NL was de zomerstop daarna al snel ten einde en pakten we de draad weer op m.b.t. het restant van de competitie. Inmiddels stonden we akelig dicht in de buurt van het degradatiespook…maarrrr er werden hier en daar weer punten gewonnen en de inhaalslag was ingezet. Het toernooi in Denemarken had absoluut bijgedragen aan het herstel van Keelin, tempo oppakken, meer focus en dat in combi leverde steeds meer en beter resultaat op.



6 september, Hoogeveen.

Voor het begin van deze dag stonden we op de 32e plaats, kans om vandaag te stijgen in het klassement maar ook kans om links en rechts ingehaald te worden en te zakken op de ranglijst… Slechts de beste 40 van de landelijke competitie in de hoogste (C) klasse zouden voor deze klasse behouden blijven, spannend dus en ja, er was wat gezonde stress aanwezig.

In totaal liepen er dit jaar op papier 63! combinaties op het hoogste niveau, een unicum, dit was het hoogste aantal deelnemers in de medium-klasse ooit als ik me niet vergis. Inhoudelijk, vanaf no. 40 t/m 63 zouden rechtstreeks degraderen. Overigens, als bijlage een tekening van het Vaste Parkoers zoals op deze dag te Hoogeveen. Volg de nummering opvolgend van 1 naar… en ja, wanneer er een nummer niet op de logische plaats staat mag je desbetreffende hindernis van de andere kant nemen om vervolgens het parkoers in de juiste volgorde te vervolgen ;-) Be my guest, bekijk de tekening eens goed en bedenk voor jezelf eens welke “lijn” jij met jouw hond zou lopen… Overigens worden er zelfs seminars “parkoers verkennen” gegeven, zeer leerzaam. Terug naar de dag zelf…het Vaste Parkoers (afgekort VP, zie bijlage op tekening) was zoals bijna gebruikelijk de dagstart. Links en rechts hoorde ik mensen klagen, slecht te doen, op dit punt ga ik vast de fout in, dat word lastig, dat haal ik nooit… Ahum, juustem, als je al denkt “dat haal ik nooit”, je zag deze mensen in het parkoers idd. falen, het niet halen. Verkeerde instelling, jammer en helaas maar voor mij prima, een aantal concurrenten minder, haha. Met een achteraf pittige start, van 2 naar 3 en 4, een voor ons goede start, niet de snelste maar wel foutloos daar waar er verschillende combinaties al na de 2e sprong de fout in gingen. Sprong 3 werd niet gehaald of verkeerd ingeschat qua afstand en positionering van de handler in combi met de (start)snelheid van de hond. Voor een aantal was het lastig van 9 naar 10 te komen aangezien je hond na toestel 9, de tunnel, zicht heeft op de breedtesprong, no.5 daar waar toch echt no. 10, de kattenloop genomen mag worden. Ook hier weer aan aantal afvallers m.b.t. puntenconcurrentie. De instinker na 11, de keuze tussen 22 en 12….bij het niet duidelijk aangeven hoe/wat, jaja, ook hier combinaties die de fout in gingen. Volg het parkoers en je ziet dat na de wip(wap), no.19 de uitdaging ligt in het van no. 20 goed naar 21 in plaats van no. 22 komen, ook hier weer combinaties die “last minute” de mist in gingen en dat zo vlak voor de finish… Uiteindelijk was ons rondje er een om in te lijsten, goed op tempo, goede focus van zowel hond als handler en een geweldige 5e plaats als beloning! Dat dus in een druk en goed bezet veld, toppers aanwezig en dan met je Staffie lekker stabiel kunnen lopen….Trots!



Volgende ronde de Jumping, in het circuit aangegeven als “JP”.

Een soortgelijke uitdaging als het VP en wederom een boel mensen die tijdens het verkennen zich druk maakten om de moeilijkheidsgraad. Ik doe dat maar niet meer, ik zie tegenwoordig steeds meer de uitdaging in plaats van de onmogelijkheden. Al vrij vlot in de dagvolgorde onze start, goed, snel, stabiel! Foutloos over de finish, sowieso weer een flinke hand punten, nu de rest van de deelnemers bekijken en afwachten. De een na de ander ging nat, latjes werden getikt, disqs werden gelopen en hoe meer naar het einde van de deelnemerslijst, hoe enthousiaster ik werd, haha. We sloten af met een schitterende 4e plaats en veel punten! Onze dag kon niet meer stuk, met een 5e plaats op het VP en een 4e plaats op de JP, hoppaaaa. Als afsluiter het spel, de keurmeester had een flinke uitdaging opgezet en zette qua moeilijkheidsgraad een spel op in de trend van de eerder gelopen rondes. Kort door de bocht, we werden 3e, gaaf! Met een 5e een 4e en een 3e plaats op 1 dag naar huis. Een dikke mep punten en eigenlijk kon ik na deze dag al zeggen dat we veilig stonden… na deze dag stegen we van de 32e naar de 18e plaats… Opluchting en Trots!



Nog 1 officiële wedstrijd, Axel, off all places… Dat heb je dan over voor je sport, even vanuit Velp naast Arnhem naar Axel, zo’n 2,5 uur rijden. Gelukkig kon ik de heenweg vrijdags al inzetten en overnachten bij vrienden vanuit de sport die zo’n 20 minuutjes van het wedstrijdterrein wonen, scheelde me de zaterdag vroeg opstaan om zo rond 07.45 aanwezig te zijn en de tent op te zetten, spullen in te ruimen en ons voor te bereiden op de wedstrijdrondes die dag. Met onze 18e plaats tot aan de laatste officiële wedstrijd v.h. seizoen stelde ik ons doel bij, minimaal top 15 en eigenlijk het liefst top 10 eindigen van NL in de medium klasse op het hoogste niveau. In mijn achterhoofd het feit dat de top 15 aan het einde van het seizoen zich rechtstreeks zou plaatsen voor de RvB (Raad van Beheer) Masters Cup 2015, zeg maar de KNVB beker voor de behendigheidssport/Agility. Op deze wedstrijd lopen eigenlijk alleen de beste deelnemers van de landelijke competitie van het huidige jaar. Kort samengevat, de eerste ronde het Spel, ideaal om even op te warmen en de puntjes op de “i” te zetten. Een niet verwachte keuze van de keumeester aangezien in 99 van de 100 gevallen op het hoogste competitieniveau word begonnen met het Vaste Parkoers, het meest lastige van de dag… Een “tijd-fout-uit” spel waarbij je, als je een fout maakt, je er uit ligt. Na toestel 3 een stomme fout van, jawel, de handler….”Uit”. Er verder een lekkere trainingsronde van gemaakt, zeer welkom. De 2e ronde het VP, spannend, zouden we punten lopen en ons de top 15 inrennen? Helaasss, nog voor de helft van het parkoers een kapitale fout, geen punten maar een disq! Onze top 15 klassering hing dus af van onze allerlaatste ronde van het officiële seizoen, de Jumping. En hoe zou de concurrentie lopen, zouden we nog in worden gehaald qua punten? Een goede start, niet supersnel maar wel stabiel. Uiteindelijk een 11e plaats maar…was het voldoende, was het genoeg? “Hangen de uitslagen nou al”, vroeg ik een concurrente. Ja, die hangen, ik heb niet gekeken naar jouw uitslag… Snel naar de kantine, jaja, een 11e plaats en dus punten. Maar ja, al met al was er geen pijl meer op te trekken, was het genoeg voor een plaats in de top 15? De concurrentie zat zo ontzettend dicht op elkaar binnen het klassement… Vanuit mijn ooghoek zie ik naast de uitslagen ook de definitieve eindklassering op papier, niet te geloven een geweldige 14e plaats van de 63 overall in NL, en dat met een Stafford t.o. al het Shelty-geweld… Met deze 14e plaats overal tevens een ticket voor de RvB Masters Cup verdiend, een dikke krent in de pap die we mooi nog even meepikken!



Al met al was ons seizoen met het behoud voor de hoogste (C) klasse al meer dan geslaagd.

Mochten we ook nog deelnemen aan de Masters en dat voor het 2e jaar achtereenvolgend ;-) Erg gaaf en als enige Staff-handler ook nog eens trots dat ik op deze manier het ras positief op mag laten vallen… Helaas tijdens onze 1e ronde, de JP, een disq. Daarmee tel je m.b.t. een eindklassering eigenlijk al niet meer mee. Vele toppers aanwezig maar ook vele toppers in hun eerste (pittige) ronde net zoals Keelin en ik de mist in, geen schande dus. Tijdens onze 2e ronde liep Keelin werkelijk waar Top! Goed op snelheid en een geweldige focus op mij en hetgeen ik aangaf en dus van haar vroeg. Als een van de weinige combinaties foutloos rond op het VP van de Belgische keurmeester, een parkoers vol met instinkers en risicovolle wissels waarbij de hond meerdere keren meerdere keuzes kon maken wanneer de hander niet op tijd- en niet duidelijk genoeg was. Met vele enthousiaste toeschouwers en een schitterend foutloos rondje kregen we de handen flink op elkaar, helemaal top! Uiteindelijk werden we 3e op de belangrijkste ronde van de dag, het toernooi dat binnen NL na het NK als hoogst haalbaar word gezien… Deze 3e plaats geeft ons tevens recht op deelname aan de Trophy der Lage Landen, deze wedstrijd zal in het laatste weekend van januari 2016 gelopen worden in een grote manege in Limburg. 60 toppers uit België zullen strijden tegen 60 toppers uit NL waaronder, bij leven en welzijn, Keelin en ik, natuurlijk uitkomend voor NL. Aan het einde van de dag worden de individueel gelopen punten bij elkaar opgeteld en zal er nog een estafette als “Grande Finale” worden gelopen, uiteindelijk wint dan NL, of België het dagtoernooi.



Mijn doelstelling was om in 2015 zo hoog mogelijk te eindigen in de NL-competitie en zo in 2016 wederom in de C-klasse uit te mogen komen, doelstelling behaald, op naar volgend jaar- en seizoen . Voor 2016 in mijn hoofd al weer e.e.a. aan wedstrijden in de planning, eerst de winterstop maar eens door. Ook laat ik Keelin in december steriliseren, eerst volledig herstel, daarna kijken we verder, haar gezondheid gaat voor de sport ;-)



Mocht je meer willen weten m.b.t. de behendigheidssport/Agility, vragen staat vrij. Ik ben zeker bereid je te woord te staan, evt. een visie en/of tips mee te geven m.b.t. het trainen- en/of trainingsvormen en mogelijkheden voor jou als combi met je hond.
"It is better to be yourself and make a fool of yourself than to try to be someone else and make a fool of yourself anyway."

Terug naar “Stafford en Pitbull Stories”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast